De geschiedenis van carnaval.....

In de middeleeuwen sprak men van de vastenavondviering, waarin men nog één keer luidruchtig kon feestvieren met veel spijs en drank om vervolgens vanaf Aswoensdag de Rooms-Katholieke vastentijd in te gaan als voorbereiding op Pasen.
In de zeventiende eeuw krijgt de term 'carnaval' in Europa de overhand voor feesten die zich kenmerken door vermommingen, ommegangen, de instelling van een spotheerschappij met een eigen hiërarchie en uitbundig eten en drinken.

De herkomst van het woord carnaval

In één van de verklaringen voor het woord 'carnaval' wordt de relatie tussen dit uitbundige feest en de daarop volgende vasten gelegd: 'carne vale' betekent 'vlees vaarwel'.
Een andere verklaring voor het woord bestaat uit de veronderstelde afleiding van 'carrus navalis', een scheepswagen die in de vastenavondtijd door de straten werd getrokken met aan boord vermomde vierders. Die vermommingen worden in het Carnaval 'nu' nog steeds gebruikt, tijdens Carnaval bruist het op straat van de mensen verkleed in carnavalskleding.

Historisch overzicht van carnaval

De meeste populaire studies over het Carnaval beginnen met een historisch overzicht dat tot ver vóór Christus teruggaat.

Feestrituelen

Maskerades, de tijdelijke opheffing van de sociale ongelijkheid, het instellen van een korte periode van chaos en uit het volk aangestelde schertskoningen die enkele dagen heersen; dit soort feestrituelen kwam in het oude Babylon, in Mesopotomië en Egypte, bij de Grieken, de Romeinen en de Germanen al voor. In de historische verankering van het carnavalsfeest zijn grofweg twee stromingen te onderscheiden.

Heidens feest

Op de eerste plaats is er de visie op het feest als een van oorsprong heidens lentefeest met vruchtbaarheidsrituelen. Koning Winter moest worden verdreven zodat de vruchtbaarheid na de winter terug kon keren. In de middeleeuwen zou de katholieke kerk dit heidense feest gekerstend hebben en opgenomen in de liturgische jaarkalender.

Katholiek feest

Een tweede ‘oorsprongs’-verhaal gaat uit van de katholieke Kerk als initiatiefnemer. Zij zou het feest in de Middeleeuwen hebben ingesteld als overgangsritueel om de drempel naar de veertigdaagse vasten vóór Pasen te verlagen. De vastentijd wordt voorafgegaan door een anti-schepping (carnaval) om zodoende de afkeuring van een leven met een puur aards karakter op te wekken. Door de gewone mensen enkele dagen heel concreet en aanschouwelijk te tonen én te laten ervaren wat het betekent als de duivel, heksen, narren, de anti-christ en het eigenzinnige in de mens regeren, had het feest een opvoedende functie voor de zogenoemde ‘gewone gelovigen’.